درسنامه آموزشی هدیه‌های آسمانی پنجم

دو روز است که به سامرا آمده‌ایم؛
در این دو روز، چند نوبت مرقد شریف امام هادی و امام حسن عسکری علیهما‌السّلام را زیارت کرده، و در صحن با صفایشان نماز خوانده‌ایم و حالا کنار رود پر خروش دجله آمده‌ایم تا در ساحلش قدم بزنیم.

پدرم با دقّت به دو طرف دجله نگاه می‌کند و به افق‌های دور چشم می‌دوزد و بعد سرش را تکان می‌دهد: «نه! هیچ نشانی از آن شکوه شاهانه نمی‌بینم!»

من که از کنجکاوی پدرم تعجّب کرده‌ام، می‌پرسم: «منظور شما چیست؟ به دنبال چه می‌گردید؟»

«قصرهای حاکمان عبّاسی! هر چه جست‌وجو می‌کنم، نشانی از آنها نمی‌بینم».

پدرم به کتابی که در دست دارد، اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد:
«در این کتاب خوانده‌ام که سامرا پنجاه و پنج سال پایتخت حاکمان عبّاسی بوده است. حاکمان و فرزندانشان و درباریان آنها قصرهای زیادی در کنار دجله داشته‌اند؛ قصرهایی به هم پیوسته و تو در تو در دو سوی ساحل دجله! کاخ‌هایی آراسته و پر از نقش و نگار با وسایل گران قیمت و سفره‌های رنگارنگ... .
امّا الان هیچ نشانی از آنها نیست! »

من هم مانند پدرم با کنجکاوی به اطراف دجله نگاه می‌کنم و به زمین‌های خالی چشم می‌دوزم!

در این هنگام پدرم با دست به گنبد امام هادی و امام حسن عسکری علیهما‌السّلام اشاره می‌کند و می‌گوید:

«بنی عبّاس با آن همه قدرت و ثروت فراموش شدند و کسی از آنها به نیکی یاد نمی‌کند، ولی مرقد نورانی امام هادی و فرزند عزیزش را ببین؛ زائران مثل پرستو از همه جای دنیا عاشقانه به سویشان پر می‌کشند.»

کنار دجله می‌نشینیم. غرق تماشای آب‌های خروشان می‌شوم. حرف‌های پدرم مرا به فکر فرو می‌برد. با خودم می‌گویم هر طور شده باید بفهمم که چرا امام هادی و فرزند عزیزش امام حسن عسکری علیهما‌السّلام این قدر مورد توجّه مردم هستند ولی حاکمان عبّاسی فراموش شده‌اند.

کتابی را که پدرم با خود به همراه دارد می‌گیرم و به سوی حرم راه می‌افتیم.
وارد صحن می‌شویم و سلام می‌دهیم.
من در گوشه‌ای از صحن می‌نشینم و با علاقه و اشتیاق کتاب را ورق می‌زنم. کتابی است درباره‌ی تاریخ زندگی امام هادی علیه‌السّلام و داستان‌های زندگی ایشان.

هر چه بیشتر می‌خواندم، علاقه‌ام به این امام عزیز بیشتر می‌شد.
چه انسان بزرگ و بی نظیری!
در روزگاری که حاکمان ستمگر، حقّ مردم را پایمال می‌کردند و در قصرهای با شکوهشان سفره‌های رنگارنگ می‌انداختند و خزانه‌هایشان را از سکّه‌های طلا لبریز می‌کردند، خانه‌ی ساده‌ی امام هادی علیه السّلام تنها نقطه‌ی امید مردم بود.